نه که غصه شون زیاده تو دلاشون جا نمی شه 

اونا که خسّه و کوفته

                       غروبا وقتی که از را می رسن غصه ی نون شب دارن

                                                               بعضیا شون سر شب یه دنیا درد و تب دارن

 ماهی قرمز !  قصه کاشکی قصه ی نون باشه جونم

                                                           غصه کاشکی غصه ی جون باشه جونم

 قصه ی ما یه «هزار ویک شب » از جاموندنه

                                                       گیر ماها دم عید خونه رو خوب تکوندنه

همه ی عالم وآدم خونه شون رو سالی صد بار می تکونن

 اینجا هی چوب لای چرخ هم میذارن پای هم میهناشونو می شکونن.......  

آنچه آمد قسمتی از ترانه ایست که سال ۸۵ به این قلم نوشته شده است

                                                                                     تاکلام بعدی بدرود